Artık imdat diye bağırmakta veya titreyerek uyumakta bir luzumsuzluk görmüyorum. Biliyorum, bunlar da geçicek. Yine hiçbir şey olmamış gibi devam edicem. ama napiyim. şu an da mutsuzum. fetişize ettiğim mutsuzluğumlayım. tek farkı, bir huzursuzluk öyle ki yazı yazarken bile bir utanç duyuyorum. Bastığım her tuş hatalı gibi. ve en kötüsü de gerçekten öyle. gücün bir yanılsama olduğu düşünüldüğünde ve beğeninin öznelliği ile beraber, üretim ile üretici arasındaki tatminsizlik alıcıya da yansıyabilir. Neler diyorum ben? Kollarım acıyor yanıyor. Hay amına koyim. Götünüzü sikiyim. Şöyle bir ölsem ne güzel olur hayır. Hiçbir düşünce hiçbir eylem beni anlatmıyor, tatmin etmiyor. Büyük bir yıkım içinde sadece acı çekiyorum konuşamıyor duyamıyorum. Duymuyor musunuz? zangır zangır titreyen duvarları, deprem oluyor sanırım. aLLLAh benim belamı versin versin versin. Kahveyi sikiyim. Kollarım yanyor. Yok yardım hyooook anasını sikiyim. bitmez mi bu? nerde senin sofistike koruyucuların yok ??? hani şerefsiz nerdeler? orospunun çocuğu. piç kurusu
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder