ben geldim. hemde bu sefer video veya acımı sarmalayan kahkahalarla değil. donuk bir ifadeyle bakıyorum artık. ne üzgünlüğümden ne de hayal kırıklığından kaynaklı bunlar. sanırım pek bir şey hissedemiyor oluşumdan. arkımda bıraktığım enkaza bakıyorum ve yine çarpılıyor yüreğim. ciğerim sönüyor adeta yanaklarım çöküyor kollarım ağırlaşıyor. bilmiyorum. korkuyorum çok. bir şeyi kaybetmiş olmaktan mı pek sanmam. sanırım yok oldurulmaktan korkuyorum. düşünüyorum acı ile bıraktığım ciğerlerler ne düşler diye. acı tabii ki kendi başına bir cehennem değildir ama bu benim ellerimden çıkmadı mı. kan benim kanım değil. çılgınlar gibi acı çeken, bağıran bir insanın başkasını rahatsız etmemesi de düşünülebilir mi? hiç sanmam. ki bireyin olmadığı yerde bireyin çarpık bir yansıması olarak iddia ettiğim "ben"in bir suçu olduğu nasıl varsayılabilir? ki suç toplumsal bir kavramken? yine de. yine de bir sorun var. bunlar olmamalıydı diyor bir tarafım. vakit geçirmekten bu kadar keyif aldığım birinden yine vazgeçmemeliydim. kırılmamalıydı kalpler. ama doğru söylüyorum. yemin ederim. kalbini kırmamak için çabaladım. tek zararım "farkındalığın" verdiği acı olsun istedim. gözleri görsün kulakları duysun istedim. biraz da dostluk istedim. olmadı. bu sefer de tutmadı. belki başka bir zaman başka bir yerde. açıkcası yapabileceğimin en iyisini yaptım. komik olan ise elimden anca bu kadar geldi. daha fazlası değil. bu kadar. kayboluyorum sanırım. yine acı mı sarıyor benliğimi? varsın sarsın. ben ben olmaya can atıyorum. her değişimimde yine kendimi kucaklıyor çabalıyorum. çabalarım ise maalesef sessiz bir zarar oluyor bazen. kimse üzülmesin istemiyorum istemiyorum tabii ki ama benim yüzümden yalnız hissetmeyin ben uçarım giderim, bazen de gelirim. her şey değişir. ben yine bulur gelirim. maksatım rahatsızlık değil tabii ki. her şeyin değiştiği bu dünyada anlayabilen belki birazcık ağlayabileceğiniz biriyim ben. ama kanatlarımı kıramam uçmam gerek. almayın elimden özgürlüğümü, nasıl uçarım yoksa?
