Kapiş

 Yine inleyerek uyandım bugün, acı içinde kıvranarak. Tek bir şey geçiyordu kafamda. ÖLMEK İSTİYORUM. Canlı ve ordaydı. Adeta meydan okurcasına o utanmaz haliyle yine karşımdaydı. Dalga geçiyordu benimle, çarelerime inançlarıma yöntemlerime meydan okuyordu. Hiç değişmemişti. Çizik bile atamamışım. İlk tanışmamız yani 11 yıl öncekindeki gibiydi. Diri ve dik ahahah

Neyse daha bile güçlüydü. Ve ben ondan güçlü değilim silahlarımız bir değil. Her seferimde tekrar yoluma çıkıyor. Kafamı karıştırıyıor. Kim bilir kaç hobimden vazgeçtim kaç saplantı edindim kaç insanın kalbini kırdım sırf gözlerinde onun kıvılcımını gördüğüm için. yani ÖLÜMÜN. Yine karşımda yine soluğumda yine solumda ahahaah

Neyse ölüyorum yani beni öldürüyor. Kapişş?? Öyle işte yapabileceğim çok da bir şey yok idare edicez bi 50 yıl. Paranoyalarla, nefretle, ızdırapla, utançla ve acıyla. İdare edicez her seferinde kaybedeceğim savaşta. Artık savaşmıyorum pes de etmedim gerçi. Felçliyim ben ve bunu düzeltemem. Her şey gibi bundan da iyi bi boklar çıkarılabilir ama canım istemiyor. Ölüyorum ne de olsa. 

Neyse felçliyim işte. Kabulleniş diyemem yok sayma olabilir belki. Kendi düşüncelerime karşı verdiğim bir isyan bu. Kılıçsız ve kalkansız sadece ölüm dolu. Kör sabır dedim buna ilk söylediğimde kulağa çok hoş gelmişti. Kör talih gibi. Yorucu değil sadece duruyosun. Zaman da işini yapıyor. Götünden sikiyor yani napcak. 

Tek korkum var ölümden bile çok korktuğum depresyonun beni salaklaştıracak olması. Belki geç kalmışımdır belki çok uzun zamandır sadece saplantılarımla ayakta tutuyorumdur bu vücudu. Bilmiyorum tek bir şey biliyorum. Ölmek istediğim. Bitmeyen bir arzu gibi. Hep kafamda ve gün içindeki tek uyuşturucum. Ölümüm benim uyuşturucum. Neyse ki çok uzun zamandır bu durumdayım da idare edebiliyorum 

Yat lan aşağı

 

Şu an saat 08.00 sanırım dün akşam 17.00 dan beri uyuyorum. 15 saat ediyor. Arada 2 saat yemek + çiş molası verdim uykuma. Bir de gece uyanır gibi oldum ama yataktaydım işte. Yatak uykuya dahil. (Ayrılık sevdaya dahil evet…)

Neyse uyandım. Yalan söylemeceğim hafif uykum var. Esniyorum ara ara. Ama uyanık kalmam lazım. Bu meretle savaşılamayacağını anladım artık. Yanlış anlaşılmasın salmak zaten saçmalık da. Gizlice yaklaşıyorum şimdilerde. Uyum sağlamaya çalışarak  (15 saat uyumak başlayabilmek için raylara girmemi sağladı). Öleceğim yoksa. Gerçekten bu hastalık beni öldürecek.

Bir mavi kuş var yüreğimde

çıkmaya can atan

ama ben ondan güçlüyüm,

yat lan aşağı, diyorum ona,

ocağıma incir dikmek mi

niyetin? Avrupa'daki kitap

satışlarını sabote etmek mi?

yaşasın

 Artık solmak istemiyorum. Bi anlaşma yaptım şeytanla. Ben yaşamaya devam edicem, o da beni yaşatmaya. Esareti altına girmeyi kabul ettim yine. Yeni kurtulmuştum oysaki ama ben yüzme bilmiyorum. Hem istediğim zaman yine solabilirim zaten. Neyse sonuç olarak bu şeytani ahahasha komedi .ssss

neyse bu şeytani güç ile tekrar ayağa kalktım. uyumama pek gerek yok 4 saat yetti bugün normalde 9 kesiyodu anca. neyse daha güçlü hissediyorum. bi kaç gün önce acım azaldı. öfkeye dönüştü kendi kendime sayıklamaya başladım azar azar. durduk yere küfredip duruyordum. yüzüm asılıyor ve patlatıyordum bi küfür. ondan da önce mimiklerimin kontrolünü kaybettim. gülmek ile ölmek arasındaki çizgi kalkmıştı artık. ayırdına varamıyordum. kahkaha atarken bi anda içim acı ile doluyor ve tum suatım düşüyordu. en zor yanı insanlar arasında bu keskin geçişi saklamaya çalışmak. çok da kötü değil sevmiyorum milleti zaten amına kodumun götverenleri sizin ben beyninizi sikiyim vazıfsız orospu çocukları hop hop! dur amk la

hah oldu eyw

neyse şu an burdayım işte. daha önce de şeytan olmuşluğum var yalan olmasın şimdi ama o zaman azcık daha kötüydü. kontrol edilemez diyim. sosyopatlıktan psikopatlığa evrildim diyebilirim. kendi gücümle yükseliyorum boğulduğum yerden. 

görüşmek üzere 

yaşasın şeytan