Yok tamam da hiç mi yok!

 Yine ölüyorum. Yine dağılıyor tüm bedenim. Zihnim kendi ağırlığı ile çöküyor. m/d^2 ve 1/d ya da alan/hacim. dayanıklık işte. bir dağın büyüklüğünün sınırı vardır. bir süreden sonra kendi ağırlığını taşıyamaz ve kendi içine çöker.

 23aralık 2020 yine geldi o gün. İğrenç hissettiğim gözümü sadece yarım açabildiğim ve durmadan acı çektiğim o saniyeler yine hoş geldi. sefalar getirdi. oytun erbaş demişti. depresyonda olan sıçanları anlamak çok kolay diye. sıya atıyorlarmış. çırpınıyorsa sağlıklı. hareket etmeden batıyorsa depresyondaymış. ben batan sıçanım. batan sıçan badana sıçana barava dırana. tırana dırana!

her gelişinde sanki en kötüsü geliyor gibi hissediyorum. sorsalar hiç bu kadar büyük bir acı çekmedim hayatımda. içini kemiren. göz çukurlarını boşaltan. seni öldüren bir şey bu. e ama hani geçen seferki en kötüsüydü?? evet geçen seferki en kötüsüydü. mukaveme yeteneğimi de körertiyor herhalde bu meret. karşılaştırma flan filan dayanma. 

Koca bi delik yani dibini göremediğin. önünü göremediğin arkana bakmaktan korktuğun flan filan.

Ama ancak bu dönemde ağlayabiliyorum. ya da gözlerim nemleniyor. devamı gelmiyor çünkü. yine de içimi deşen bu NEFRETten kurtulamıyorum. hala sırtımda taşıyorum. öyle gözüküyor ki ölene kadar da benimle olacak. ama ben dayanamıyorum artık. daha doğrusu dayanmak için bir sebep bulamıyorum. uzun bir süre umudum vardı. düzelebileceğime, kendimi tedavi edebileceğime ama. artık umudum da yok. daha doğrusu umutlanmak için bir sebep bulamıyorum. 4-5 senedir azıttı. 

Biliyorum. Yarın bugün bu düşüncelerim de geçecek kendimi iyi hissedeceğim. Hiç yaşanmamış gibi olacak. Tekrar hatırlamam gerekecek. Memento'yu izledin mi? Hah o adam benim. Kendi ile savaş içinde hayatta kalmak için uyum yeteneklerini sonuna kadar kullanan bir herifim işte. Ama benim bir sebebim yok. 

Ölüyorum ben! yok mudur yardım edecek baba yiğit. yok mu kurtarabilecek biri, benden? Yok mu? Yok tamam da hiç mi yok!