Tefeci

Kendimi pis hissediyorum. Pis ve utanç dolu. Bir yanılsama şeklinde değil. Benimsenmiş bir olgu gibi. Geçicek değil unutulacak. Damarlarımda akıyor çünkü benliğimin ta kendisi. Kurduğum der düşte gittiğim her yerde benimle. Rüyalarımda ve gerçekte. Çünkü benim artık. Kabul edemediğim varlığının kuşkusu bile midemi bulandıran o iğrenç his. Kolumda bir tümör olsa hiç düşünmeden koparıp atardım. Ama akıllı. en derinlerinde beynimin ve ne zaman zayıflasam beni dibe çekmek için bekliyor. İyi yaptığım her şeye karışıyor ve beni kendi yapmak için uğraşıyor. Kazanabileceğimi sanmıyorum ahahHaha bi söz var doğa ile ilgili. Kazanırsak kaybedeceğiz. hah o kafa işte benimki de. Kendinde girdiğin bir kovalamacada sadece yakalanabilirsin. Kaybetmeye mahkumsundur kendine karşı. Değişim böyle bir şeydir zaten. Zorunluluk, acı. Konfor alanından çıkmak istemezsin. Neyse bu öyle bir şey de değil zaten. Tefeci borcunu istiyor. Ve artık rehin verecek bir şeyim kalmadı